۲۶ فوریه ۲۰۲۶ - بر اساس یک مطالعه ی بزرگ که در مجله آمریکایی چشم پزشکی منتشر شده است، افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ در مقایسه با افراد بدون دیابت، خطر بیشتری برای ابتلا به بیماری آلزایمر و زوال عقل دارند. نکته ی مهم این است که شدت بیشتر رتینوپاتی دیابتی با افزایش خطر زوال عقل عروقی و همه علل، اما نه به طور خاص بیماری آلزایمر، مرتبط بود.
این تجزیه و تحلیل شامل ۷۶۹۹۳۰ بزرگسال ۶۵ساله و بالاتر از شبکه همکاری جهانیTriNetX بود. افرادی که قبل از دیابت تشخیص زوال عقل داشتند و افرادی که ادم ماکولا داشتند، حذف شدند تا ارتباط زمانی بین بیماری چشمی مرتبط با دیابت و خطر زوال عقل در مراحل بعدی تقویت شود.
دکتر میلن اس. خانگورا و همکارانش از دانشکده پزشکی رنسانس در دانشگاه استونی بروک، با هدف روشن کردن تاثیر شدت رتینوپاتی دیابتی (DR) بر احتمال ابتلا به زوال عقل این مطالعه را انجام دادند. دیابت قندی و عوارض میکروواسکولار آن قبلاً با زوال شناختی مرتبط دانسته شده است، اما رابطه بین مراحل مختلف رتینوپاتی دیابتی پرولیفراتیو (DDR) و زیرگروه های مختلف زوال عقل، همچنان نامشخص است.
در این مطالعه ی کوهورت گذشته نگر، شرکت کنندگان به چهار گروه طبقه بندی شدند: رتینوپاتی دیابتی پرولیفراتیو (PDR)، رتینوپاتی دیابتی غیر پرولیفراتیو (NPDR)، دیابت نوع 2 بدون رتینوپاتی و افراد بدون دیابت. برای اطمینان از مقایسه های متعادل، گروه ها از نظر متغیرهای جمعیت شناختی و بالینی با امتیاز تمایل همسان سازی شدند. پیامدهای اولیه شامل تشخیص های جدید زوال عقل به هر علتی، بیماری آلزایمر(AD) و زوال عقل عروقی (VD) بود که با استفاده از مدل های خطرات متناسب کاکس و منحنی های بقای کاپلان-مایر تجزیه و تحلیل شدند.
این مطالعه به یافته های زیر منجر شد:
· این مطالعه ۱۴۰۳۴فرد مبتلا به رتینوپاتی دیابتی پرولیفراتیو (PDR)، ۲۹۱۸۸ فرد مبتلا به رتینوپاتی دیابتی غیر پرولیفراتیو (NPDR)، ۲۰۸۶۴۰ فرد مبتلا به دیابت نوع ۲ بدون رتینوپاتی و ۴۴۷۰۵ فرد بدون دیابت را شناسایی کرد.
· در مقایسه با افراد غیر دیابتی، همه گروه های دیابتی (PDR،NPDR و دیابت بدون رتینوپاتی) افزایش قابل توجهی در خطر ابتلا به زوال عقل به هر علتی، بیماری آلزایمر (AD) و زوال عقل عروقی (VD) نشان دادند.
· بیشترین خطر در بین افراد مبتلا به رتینوپاتی دیابتی پرولیفراتیو مشاهده شد.
· شرکت کنندگان مبتلا به PDR در مقایسه با افراد بدون دیابت، ۵۸ درصد بیشتر در معرض خطر ابتلا به زوال عقل به هر علتی و بیش از دو برابر افزایش خطر ابتلا به زوال عقل عروقی قرار داشتند.
· در مقایسه با افرادی که دیابت بدون رتینوپاتی داشتند، همPDR و هم NPDR با خطر قابل توجهی بالاتر ابتلا به زوال عقل به هر علتی و زوال عقل عروقی مرتبط بودند.
· هنگام مقایسه گروه های رتینوپاتی(PDR یا NPDR)با بیماران دیابتی بدون رتینوپاتی، هیچ افزایش قابل توجهی در خطر ابتلا به بیماری آلزایمر مشاهده نشد.
· تجزیه و تحلیل بیشتر نشان داد که PDR با خطر بالاتر ابتلا به زوال عقل به هر علتی و زوال عقل عروقی نسبت به NPDR مرتبط است، که نشان دهنده یک ارتباط وابسته به شدت است.
این یافته ها نشان می دهد که بدتر شدن رتینوپاتی دیابتی ممکن است نشان دهنده آسیب میکروواسکولار سیستمیک وسیع تری باشد که به موازات بیماری عروق کوچک در مغز است و به ویژه در زوال عقل عروقی نقش دارد. در مقابل، خطر ابتلا به بیماری آلزایمر در درجه اول زمانی که افراد دیابتی با افراد بدون دیابت مقایسه شدند، افزایش یافت.
نویسندگان خاطرنشان کردند که ارزیابی های معمول چشم پزشکی در بزرگسالان مسن مبتلا به دیابت می تواند بیش از مزایای سلامت بینایی داشته باشد. تشخیص بیماری پیشرونده شبکیه ممکن است به شناسایی بیمارانی که در معرض خطر بیشتر زوال شناختی هستند، کمک کند و فرصتی برای نظارت و استراتژی های مداخله ای زودهنگام با هدف حفظ سلامت مغز فراهم نماید.
منبع:
https://medicaldialogues.in/ophthalmology/news/type-2-diabetes-and-diabetic-retinopathy-linked-to-higher-dementia-risk-new-study-reveals-165476